Last updated: 6 hours ago
3.11.1984
Terzi kendi söküğünü dikemez ama turuncuyu sever.
Doğum günlerimi pek sevmem, sebebini bir ben bilirim. Hediye desen, pek işim olmaz. Ama tuhaftır ki, bu yaşlar ikna etti: Hayatın kendisi yeterli bir hediye.
“Ne biriktirdin?” diye sorsalar, tapulu bir malım yok belki, ama gönül tapusuyla sahip olduklarım var. Kendime sunduğum en kıymetli hediye, biriktirdiğim insanlar: dostlarım, arkadaşlarım. Hayatımdan taşan hikâyeler var bu müzikte.
Dünyaya açılan ilk gözler, yürünülen yollar, atlatılan zor günler var. Çalkantılarla sınanmış sabır, anlık mutluluklarla süslenmiş nefesler, en nihayetinde kendimle ve hayatla yaptığım barış var.
Kırk yıl için bir ömrün özeti denemese de, baktığımda bir yük değil, bir armağan görüyorum. Karşıma ne çıkarsa çıksın, hep hatırlıyorum: Koca bir 40 var ardımda. Ve bir o kadar yol, geceden gündüze.
Farkında olmadan bu yolculuğun her anını bir melodiye dönüştürmüşüm bile. Hayatın iniş çıkışlarından, dostlukların sıcaklığından, kendi içimde bulduğum huzurdan ilham alan bir ezgi bu… Hem kendime hem de paylaşmak istediğim herkese bir hediye gibi.
Bu müzik, hem kendi ruhuma bir teşekkür hem de yaşadığım hayata duyduğum minnetin melodisi. Onunla sesleniyorum kendime ve herkese.
41’de görüşmek ümidiyle :)
Terzi kendi söküğünü dikemez ama turuncuyu sever.
Doğum günlerimi pek sevmem, sebebini bir ben bilirim. Hediye desen, pek işim olmaz. Ama tuhaftır ki, bu yaşlar ikna etti: Hayatın kendisi yeterli bir hediye.
“Ne biriktirdin?” diye sorsalar, tapulu bir malım yok belki, ama gönül tapusuyla sahip olduklarım var. Kendime sunduğum en kıymetli hediye, biriktirdiğim insanlar: dostlarım, arkadaşlarım. Hayatımdan taşan hikâyeler var bu müzikte.
Dünyaya açılan ilk gözler, yürünülen yollar, atlatılan zor günler var. Çalkantılarla sınanmış sabır, anlık mutluluklarla süslenmiş nefesler, en nihayetinde kendimle ve hayatla yaptığım barış var.
Kırk yıl için bir ömrün özeti denemese de, baktığımda bir yük değil, bir armağan görüyorum. Karşıma ne çıkarsa çıksın, hep hatırlıyorum: Koca bir 40 var ardımda. Ve bir o kadar yol, geceden gündüze.
Farkında olmadan bu yolculuğun her anını bir melodiye dönüştürmüşüm bile. Hayatın iniş çıkışlarından, dostlukların sıcaklığından, kendi içimde bulduğum huzurdan ilham alan bir ezgi bu… Hem kendime hem de paylaşmak istediğim herkese bir hediye gibi.
Bu müzik, hem kendi ruhuma bir teşekkür hem de yaşadığım hayata duyduğum minnetin melodisi. Onunla sesleniyorum kendime ve herkese.
41’de görüşmek ümidiyle :)